• Mike Patton

  • Lata aktywności1985
  • Miejsce założeniaSan Francisco (USA)
  • WytwórniaTzadik/Ipecac

Sylwetka

Mike Patton (a właściwie Michael Allan Patton) urodzony w miejscowości Eureka w Kalifornii dokładnie 27 stycznia 1968 roku. Jeden z najbardziej znanych wokalistów i muzyków awangardowych naszych czasów.

Swoją przygodę z muzyką rozpoczął wcześnie, bo w wieku 9-ciu lat, wstępując do zespołu punkowego „Turd”, lecz, jak łatwo się domyśleć, wiele z tego nie wyszło. Dopiero w 1985 roku, wraz z kolegami ze szkoły założył formację „Mr. Bungle”. W skład zespołu, prócz Pattona, wchodzili basista Trevor Dunn, perkusista Danny Heifetz, gitarzysta Trey Spurance, Clinton McKinnon zajmujący się intrumentami stroikowymi i Theo Lengyel, który jednak opuścił zespół w 1996. Niestety, grupa poza nagraniem kilku dem i koncertowaniem w rodzinnym mieście, sukcesów nie odnosiła, tym samym i o Pattonie mało kto słyszał. Wówczas problemy z wokalistą miała grupa „Faith No More”. Muzycy, słysząc dokonania Mike’a na demówkach swego zespołu, zaproponowali mu posadę. Ten oczywiście propozycję przyjął, odsuwając na dalszy plan rodzimą formację. Grupa sukcesywnie zdobywała listy przebojów i fanów na całym świecie, lecz po wydaniu kilku albumów, rozwiązali działalność w roku 1998.

W tym czasie Patton nie próżnował, grał w „Mr. Bungle” i i wspomagał wielu innych artystów. Nagrał między innymi dwie solowe płyty, na których jednak fani szukający rockowych utworów pokroju „Faith No More” zawiedli się, słysząć jedynie abstrakcję i masę eksperymentów. Wracając jednak do „Mr. Bungle”, w 1991 roku wydali oni swoją pierwszą płytę, co było zasługą głównie Johna Zorna, który nie tylko został producentem krążka, lecz także nie szczędził pochwał dla projektu. Zdobywając popularność, w cztery lata później grupa wydała kolejny krążek „Disco Volante”, obfitujący w jeszcze więcej eksperymentalnych i awangardowych brzmień niżeli poprzedniczka. „California” to ich ostatnia jak dotąd, i chyba najbardziej przystępna płyta, uwielbiana zarówno przez fanów, jak i krytykę.

W XXI wieku Patton wciąż na pełnych obrotach, skompletował dwie nowe grupy – „Fantômas” i „Tomahawk”. W tej pierwszej zajmuje się dosłownie wszystkim, komponowaniem, aranżacją, a koledzy z zespołu po prostu to nagrywają i potem powtarzają schemat na koncertach. Styl grupy przypomina dokonania Mike’a solo, czyli awangarda. Z drugim projektem jest troszkę inaczej, gdyż wpływ na kompozycję ma reszta zespołu, a sama muzyka adresowana jest do szerszego grona, czyli fanów „Faith No More”. W 2006 roku Patton postanowił też zrealizować planowany od dawna projekt „Peeping Tom”. Jak sam przyznaje, jest to jego wersja muzyki pop, lecz już na pierwszy rzut oka różni się diametralnie od tego, co masowo serwują nam media. Główną siłą napędową jest tu współpraca z artystami. Do każdego utworu zaangażowany jest przynajmniej jeden muzyk, z czego część już gdzieś z Mike’m współpracowała.

Poza tymi projektami, Patton udziela się na naprawdę masie albumów innych wykonawców, i wszystko wskazuje na to, iż nie ma zamiaru w ogóle zwalniać. Przykładowo, pojawił się na albumach Sepultury, ISIS, The Melvins, współpracował z Team Sleep, robił także efekty dźwiękowe dla Björk przy jej ostatnim albumie „Medúlla”, a także ma pojawić się na „Weather Underground” zespołu Massive Attack. Do tego oczywiście dołożyć trzeba projekty z X-Ecutioners, Lovage, The Dillinger Escape Plan i Johnem Kaada.

Jeżeli, drogi czytelniku, myślisz, iż Mike Patton to jedynie osobistość w świecie muzycznym, mylisz się. Jego wielkie zainteresowanie kinem zaowocowało nie tylko albumem „The Director’s Cut”, ale także... podwójną rolą w filmie „Firecracker”. Gra tam Davida i Franka, nie najprzyjemniejsze postaci opowieści. Prócz tego zobaczyć można go w różnych produkcjach związanych z „Faith No More”, a także dokumencie „A Bookshelf on Top of the Sky” poświęconemu Johnowi Zorn i „Inner Part of an Animal or Plant Structure”, Björk, a dodatkowo, chociaż ostatnio mniej, w programach telewizyjnych jako gościa, lub rzadziej, jako prowadzącego pojedyncze odcinki serii. No i warto wspomnieć, iż ostatnio Patton stał się mimowolnym uczestnikiem opery mydlanej „All My Children”. Jak? Podczas inscenizacji jest on jednym z tematów rozmowy, a dokładniej jego projekty muzyczne.

Kończąc, chciałbym zaznaczyć, iż Patton, w przeciwieństwie do wielu innych muzyków, nie czerpie ze swojej sławy wielkich korzyści, wywiadów udziela sporadycznie, a jeżeli już, mówi w nich co myśli. Oczywiście nie jest też zadowolony faktem, iż ludzie jego nazwisko kojarzą jedynie z „Faith No More”, ale na to raczej wpływu nie mamy.

Dyskografia

    • "A Perfect Place"
    • 2008
    • 00:36:02 min.
    • Ipecac
    • "Pranzo Oltranzis..."
    • 1997
    • 00:31:53 min.
    • Tzadik
    • "Adult Themes for..."
    • 1996
    • 00:44:25 min.
    • Tzadik
  • 02Skład zespołu
  • Mike Patton wokal, kompozycja, aranżacja
  • 03YouTube.com